హర్షవనం

పెళ్ళిళ్ళ సీజన్లో పెళ్ళి ముచ్చట్లే చెప్ప్పుకుందాం. ఈ మధ్య కొన్ని రోజులుగా అప్ప్పుడప్ప్పుడు ఇంట్లో భోజనం కూడా చేస్తున్నా. ఇంచుమించు నెలరోజులుగా మూడుపెళ్ళిళ్ళు, ఆరు రిసెప్షన్లతో కాలం గడుస్తోంది. వారం రోజులు ఏక‌ధాటిగా సంగీత్, మెహందీ, ప్రివెడ్డింగ్ ఫీస్ట్, వ్రతాలు, మేరెజ్ R(D)ecptions తో బఫేల మీద బఫేలు.ఈ సరదా రెండు మూడు రోజులు మంచి థ్రిల్లింగ్‌గా ఉంటుంది. ఒక వారం వరసగా బఫేలు తినడంతో ఆ తరువాత బఫేకు పోతుంటే గాలి సోకినోడ్ని ఆంజనేయస్వామి పటం దగ్గరకు తీసికెళ్తే వెనకెనక్కిపోయినట్లు జంకాల్సి వస్తోంది. ప్ర‌తీ విందులో పన్నీర్ చూడగానే కన్నీరు. ఇద్దరు పట్టిలాగితే కానీ తెగని నాన్‌లను చూస్తే నాయనో అని ఆక్రోశాలు. అమెరికాకు దుబాయ్ మీదగా పోయేటప్ప్పుడు లాంగ్ ప్లైట్లో మూడో మీల్ తీసుకొస్తుంటే ఆ వాసనలకే తిక్కొచ్చేసి పో!పో! వెనక్కి పో! అని గగనసఖిని తరమాలనిపిస్తుంది. వరుస బఫే వారోత్సవాల్లో అదే వరస.

ముప్పై ఏళ్ళ క్రితం వైజాగ్‌లో పనిచేస్తున్నప్ప్పుడు దస్పల్లా హోట‌లే (ఒక్కడే మంజునాధుడొక్కడే అన్నట్లు) అన్ని శుభకార్యాలకు వేదిక. కొన్నిసార్లు పెళ్ళిళ్ళ సీజన్లో నెలలో కనీసం ఇరవై భోజనాలకు పైగా దస్పల్లాలోనే. ఆ హోట‌ల్‌ ఎం.డి.చిరకాల‌ మిత్రులు రాఘవేంద్రరావుగారితో ఈ సీజన్ పెళ్ళి ముహూర్తాలు ఎప్ప్పుడు అయిపోతాయి? అని అడిగితే ఆయన చిన్న నవ్వు నవ్వేసేవారు. హైదరాబాదు వచ్చినాక దస్పల్లా ఎం.డి. మా శరత్ మామ‌కు త‌గ్గ అల్లుడ‌న్న‌ట్లు ప్రస్తుతం ఏడాదిలో కనీసం పది భోజనాలైనా అక్కడ మాతో తినిపించి వైజాగ్ దస్పల్లా మీద బెంగ కాస్త తీర్చాడు.

గొప్ప మేరేజస్‌లో బఫేలు పేద్ద లాన్స్‌లో ఏర్పాటు చేస్తారు. అక్కడ నాలుగైదు, క్రికెట్ గ్రౌండ్లంత ఫుడ్ స్ప్రెడ్, ఇటాలియన్, చైనీస్, దోసె కౌంటర్లు, ఎడారులు (డెసర్ట్‌లు), వెజ్, నాన్‌వెజ్ ఐటమ్స్‌తో చిన్న ఫుడ్‌బాల్ కోర్టే. అందులోకి ప్రవేశించగానే గతుకుల్లో వెతుక్కుంటూ ప్లేట్స్ కౌంటర్‌ను కనిపెట్టడం పెద్ద ట్రెజర్‌ హంటే. ఆ కౌంటర్లు ఒకోసారి మసకమసక చీకటిలో మల్లెతోట వెనకాల నీ మనసైనది దొరుకుతుంది (ప్లేట్) అన్నట్లు మలక్‌పేటంత దూరంలో ఉంటాయి. మనం మాన్యులం కనుక మాన్యవర్ డ్రస్‌లో మెడలో రెండు మీటర్ల కండువాతో కొత్తగా ఓణీలు వేసుకుంటున్న ఆడపిల్లల్లా అన్నీ సర్దుకుంటూ అవస్థలు పడుతుంటాము. భారీ పెళ్ళిల్లో ప్లేట్లూ అంతే భారీగా ఉంటాయి. వాటిని వెతకడానికి బుద్ధిబలము, వెదికినాక భుజబలము మెండుగా కావలెను. ప్లేటు కింద చిన్న టవలంత నేప్‌కిన్ అమర్చుకుని అలా ‘ముందుకు’ పోతాము. అక్కడ ఫోర్క్‌లు, స్పూన్లు జావెలెన్ సైజులో ఫ్లైట్ సెక్యూరిటీ సిబ్బంది మారణాయుధాలుగా భ్రమించేంత పరిమాణంలో ఉంటాయి. చేతిలో డిస్కస్‌త్రో ప్లేటుతో నడుస్తుంటే జేబులో సెల్‌ఫోన్ జోరీగలా మోగుతుంది. ఎలాగో ఎత్తామా “బావా ఎలా ఉన్నారు? ఊరికినే కాల్ చేసా. మనవరాలు బాగా ఆడుకొంటోందా?” అని కుశలం కనుక్కుంటాడు. ‘మనవరాలు ఆడుకోవటం మాట దేముడెరుగు నువ్వు నన్ను బాగా ఆడేసుకుంటున్నావురా’ అనుకుని జేబులో జోరీగను కుక్కుతాం. ఇంకాసేపటికి రెండో జేబులో ఉన్న మా ఇంటావిడ ఫోన్ మోగుతుంది. మేడమ్ గారి ఫోన్ మంత్రిగారు గన్ మ్యాన్ దగ్గరుంచినట్లు దాని రక్షణ భార‌మూ భర్తలదే. ఫోన్‌ ఎత్తితే, మళ్ళీ ఇందాకటి బావమరిదే “సారీ బావ, అక్క‌ ఫోన్‌ నీ దగ్గరే ఉందా” అని పెట్టేస్తాడు. అప్పుడే ఫంక్ష‌న్‌కు వ‌చ్చిన పాత ఉద్యోగ మిత్రుడు మ‌న‌ల్ని చూడ‌గానే విన‌యంగా భ‌క్త‌ క‌న్న‌ప్ప‌లా రెండు చేతులూ జోడించి న‌మ‌స్క‌రిస్తాడు. మ‌నం ఆ నిస్సహాయ స్థితిలో బాబు గారిలా నింజా మాస్ట‌ర్‌లా సింగిల్ హ్యాండ్ న‌మ‌స్కారంతో స‌రిపెడ‌తాము. ఈ లోపు డిన్న‌ర్‌కు వ‌చ్చిన మ‌న‌ హుషారంతా దిగిపోతుంది.

అరకేజి ఖాళీ ప్లేటు ఒక చేతిలో ధరించి ఆర్ట్ ఆఫ్ బ్యాలెన్సింగ్ చూసుకుంటూ స్టాల్స్ తరఫ్ ప్రస్థాన్ కరేతో ఛాట్స్ కౌంటర్ల దగ్గర రగడలు తింటూ రగడ రగడగా జనాలు. వారిని అధిగమించి మెయిన్‌ కోర్సుకు చేరితే అక్కడ వడ్డించే వారికి ఆ ఐటమేమిటో తెలియదు, వండిన వాడికీ తెలియదు, తినేవాడకి అస్సలు తెలియదనుకోండి. వాళ్ళను గౌహతి నుంచి, త్రిపుర నుంచి తీసుకొచ్చి ఉలవచారు ముందో, పూత రేకుల ముందో నిల్చోబెడితే వాళ్ళ పిచ్చి చూపులు చూడకేంచేస్తారు. ఏ ఫీలింగ్స్ లేకుండా వారు వడ్డన చేస్తుంటే చిన్నతనంలో మా వూళ్ళో పెళ్ళిళ్లలో మేనమామలు బాబాయిలు, బావమర్ధులు సరసాలాడుతూ కొసరి కొసరి వడ్డించే రోజులు గుర్తుకొచ్చి కహాగయే ఓ లోగ్ అని కళ్ళు చెమర్చుతాయి. ఏదో ఒకటి వడ్డించుకుని పద్మవ్యూహంలో ఒక ప్రక్కకు నక్కి తినడం గొప్ప‌ ఆర్ట్.

ఈ లోపు వెజ్ ఏదో నాన్‌వెజ్ ఏదో తెలియక కొందరు తికమకతో నాన్‌వెజ్ నోట్లో వేసుకుని అపరాధ భావనతో అలమటిస్తుంటే మరికొందరు నాన్‌వెజ్ పట్ల అనురాగంతో తినాల్సినంత తినేసి ఎవరో చెప్పినాక తూచ్ అని నాలిక్కరుచుకున్నట్లు (మందేసినోళ్ళు తిట్టాల్సిన తిట్లన్నీ బాగా తిట్టేసి పొద్దున్నే ఫోన్ చేసి రాత్రికాస్త ఎక్కువైంది. తప్ప్పుగా మాట్లాడలేదుగా అన్నట్లు) చెప్పిన వాడ్ని తిట్టుకుంటూ ప్లేట్ అక్కడ పెట్టేసి విషణ్ణ వదనంతో వెజ్‌ వైపుకు కాళ్ళీడ్చుకుంటూ పోతారు. ఒకసారి తిరువణ్ణామలై వెళ్ళినప్ప్పుడు అక్కడున్న మిత్రుడికి పూతరేకులు తీసుకెళ్ళాం. రెండో రోజు ‘స్వీట్స్ బాగున్నాయా?” అని అడిగితే మొహమాటపడుతూ పేపర్లన్నీ విప్పాసార్ లోపలేమీలేదు అని చెప్పడంతో మేము అతనితో పాటు వెర్రి మొఖం వేశాం!

అక్కడ ఆరువందల మందికి అతిథులకి అరడజను టేబుల్స్, కుర్చీలే ఉంటాయి. ఒకసారి మారు వడ్డనకో గొంతుపట్టేసి గంగాన్వేషణకో పోతే మ్యూజికల్ ఛైర్స్ ఆటలో మనసీట్ గల్లంతు. ఈ బఫేలు సీనియర్ సిటిజన్స్‌కు, పిల్లలకు గొప్ప ఆటవిడుపు. ఇంట్లో వీళ్లకు కొన్ని తినకూడదని మ‌నం పెట్టిన ఆంక్షలన్నీ పోయి వాళ్ళ ఆకాంక్షలు తీర్చుకునే భలే మంచి సమయము. అందుకే మన పెద్దలకి పిల్లలకి మేము ప్లేట్లో వేసుకొచ్చి ఇవ్వమా అని అడిగితే వాళ్ళు కంగారుగా ‘నోనో’ మేము తింటామని పారిపోతారు. అక్క‌డ‌ మనకు తెలిసిన వాళ్ళతో మాట్లాడే పనిలో మనముంటే మనవాళ్ళు సందట్లో సడేమియాగా సింపుల్‌గా నాలుగైదు స్వీట్లు, సగం ఇటుక రాయంత ఐస్‌క్రీమ్ ఆస్వాదిస్తారు. షుగర్ లెవల్స్ ఎలా ఉన్నా పెద్దలూ లెవెల్ తగ్గకుండా దండిగా లోనేసేస్తారు.

ఎలాగోలా భోజనం అయ్యిందనిపించుకుని హ్యాండ్ వాష్‌కోసం చూస్తే అది మౌలాలీలో ఉంటుంది. మనమూ యథోశక్తి దారిలో నలుగురైదుగురికి గ్రాఫిటీ వేసేసి-హస్తం ప్రక్షాళనయామి. ఓ పనైపోయిందిబాబు అనుకుంటూ బయలుదేరే ముందు మనవాళ్ళ కోసం వెతుకుతాము. ఈ వెతుకులాట హబ్బీలకు అగ్నిపరీక్షే. గుర్తు పట్టలేని మేకప్పులతో అక్కడకు వచ్చిన అమ్మలందరూ వరమహాలక్ష్ములో, కంచి కామాక్షులో కావడంతో హనుమంతుల వారు లంకలో సీతాన్వేషణలో పడ్డ దేవులాటే పతిదేవుళ్ళది. మనం అయోమయంగా వెదుకుతుంటే స్వయంవరంలో దమయంతి నలుని సరిగ్గా గుర్తించినట్లు ఆమె ఎక్కడి నుంచో ‘ఏమండీ’ అనడంతో ఐడెంటిఫికేషన్ పెరేడ్ ముగించుకుని పాన్‌కౌంటర్‌కు చేరితే అది చిన్న కెమిస్ట్రీల్యాబే! ఏదో నమిలి మెల్లగా కారు పార్కింగ్‌కు చేరితే, మన చోదకులు మనకంటే బిజీ. వారిని వెదికి ఇల్లు చేరి పశ్ఛాత్తాప హృదయంతో ఇనోనో, భాస్కర లవణమో సేవించి సేదతీరుతాం. కధ ఇంతటితో కంచికెళ్ళదండోయ్. అసలు కథ తెల్లారినాకే మొదలు.

పొద్దున నిద్రలేచి రాత్రి వేషం కట్టిన మాన్యవర్‌ కోటు చూస్తే వెనకవైపు గ్రేవీ మార్కింగో, సాంబార్‌స్ప్రేనో రంగుపడుద్ది. ఇది చూసిన బెటర్‌-హాఫ్ బిట్టర్ వాయిస్‌లో “ఇంత వయసొచ్చింది, చూసుకో అక్కర్లా? అయినా జనాల్ని చూస్తే మీకు వొళ్ళు పై తెలియదులే” (ఇది కొంత వరకు నిజమే కనుక ఏమీ అనలేం) అని రాత్రి పెళ్ళిల్లో వధూవరులపై వెయ్యలేక పర్సులో దాచుకున్న అక్షింతలు కొన్ని నా మీద జల్లుతుంది. బహు జాగ్రత్తగా ఉన్నాననుకున్న నేను రీక్యాప్ చేసుకుంటే ముందు చూపులో పడి అతి జాగ్రత్తవహించి ఎత్తెత్తి కాలు ఆకులో వేసినట్లు వెనుక వైపున్న వీపు మరచాను. జ్యాదా హుషార్ జాన్‌కి ఖత్రా అన్నట్లు గ‌ట్టి దెబ్బేతిన్నాను. బఫేకి వెళ్చొచ్చిన ప్రతీసారీ గ్రాఫిటీ రిపీట్స్. అక్షింతలు ఫాలోస్. మరికొన్నిసార్లు మన మాన్యవర్ ఫుల్ హాండ్స్ చివరి అంచైనా మన చిన్నప్ప్పుడు కొత్త బట్టల కొసలకు, పెళ్ళికార్డు మూలలకు పసుపు, గంధం అద్దినట్లు ‘పాలక్‌’ కడలినో, ‘రస’ ఝరినో ముద్దాడుతుంది. శివయ్య అవడానికి ముక్కంటైనా ఆయనకు మూడోకన్ను ముందే ఉందాయే పాపం. మన బఫేలకు సాక్షాత్తూ సహస్రాక్షుడు ఇంద్రుడొచ్చినా ఏదో కంట్లో పులుసేసుకుని ఉదయం LVP కంటాస్పత్రికి పోవల్సిందే.

బడా బఫేలిచ్చే బాబులు పెద్ద మనసు చేసుకుని రిటర్న్ గిఫ్ట్‌లుగా హాట్‌ప్యాక్‌లు, చెంబులు తపేళాలిచ్చే బదులు ఇనో ఫ్యామిలీ ప్యాకో, బ్యాండ్ బాక్స్ లాండ్రీ గిఫ్ట్ హేంపర్లో ఇస్తే గానీ నా బోటి వాళ్ల వారఫలాల్లో ఇంట్లో అకారణ అకాల కలహం అన్న ప్రిడిక్షన్ మారదు. నా దృష్టిలో కార్గిల్ వీరజవాన్లతో పాటు బఫేలో రంగు వేయించుకోకుండా బయటపడ్డవాళ్ళ‌ను రంగమార్తాండ బిరుదుతో సత్కరించాలి.

ఒక‌ప్పుడు పెళ్ళంటే తమ్ముడు ప్రయాగ సుబ్రహ్మణ్యం చెప్పినట్లు Yellow Rice eating (అదేనండి పులిహార) Yellow Rice throwing (పసుపు అక్షింతలు జల్లడం). ఇప్ప్పుడు ఆ పెళ్ళిళ్లు ఏనాడో పోయాయి. నేడు పెళ్లికి పోయిన వాళ్ళు కష్టపడి పిలిచినవాళ్ళను వెతుక్కుని ‘హాజరు బాబు’ చెప్పేసి ఛలో బఫేకు. కొన్ని పెళ్ళిళ్ళలో అతిధుల కంటే బౌన్సర్ల హడావుడెక్కువ. ఏ టుమ్రీ వి.ఐ.పి వచ్చినా ఆయన చుట్టూ ఎవ్వ‌రూ లేపోయినా వీళ్లు ఆయనను వెంటేసుకుని మనల్ని తొక్కుకుంటూ, తోసుకుంటూ వేదికపై L-1 లో తోడ్కపోతే అదో తుత్తి.

ఫ్రెంచి రాచరికపు విందు

మనల్ని ఇన్ని ఇక్కట్ల పాలుచేసిన బఫే పుట్టు పూర్వోత్తరాలు చూస్తే Buffet అనేది ఫ్రెంచి పదమని దాని అర్థం ప్లేట్లు, గ్లాసులు పెట్టుకోవడానికి ఫ్రెంచి రాజరికపు ఇళ్లల్లో చిన్న స్టూల్, అల్మారా లాంటిదట. కాలక్రమేణా ఈ సైడ్ టేబుల్ అర్థం దాని మీదుంచి సర్వ్‌చేసే ఆహారమైపోయిందట. బఫే తినడమే కాదు దాన్ని పలకడమూ పెద్ద ఛాలెంజ్. ఫ్రెంచి భాషలో దానిని Boo-Fay అని ‘t’ ని సైలెంట్ చేయాలి. అదే అమెరికన్ ఇంగ్లీషులో అయితే BUFF-ay అని మళ్ళీ ‘t’ నోరు నొక్కాలట. ఇదుగో ఇక్కడే నేను కాస్త స్వేచ్ఛ తీసుకుని Buff-ay లో Buff తరువాత ‘alo’ చేర్చడానికి మీరు allow చేస్తే Buffalo డిన్నర్ చేస్తా. నా Buffalo dinner మరింత మెరుగైనది. ఇందులో ఏదీ Silent చెయ్యనవసరం లేదు. మీరు నిలబడి తినాల్సినందుకు మాత్రం Violent కాకపోతే చాలు. దూరదృష్టితో నిల్చొని తింటామనే కాబోలు Buff తో మనల్ని buff చేసి జ‌నం తిట్టకుండా ఉండేందుకు ‘t’ సైలెన్స్ చేశారేమో.

ఈ బఫేలను సమర్థవంతంగా మేనేజ్ చేయడానికి ఇటీవలే మా గురువు గారు పి.వి. సుబ్బారావుగారి బడిలో చేరాను. వారు బఫే ఎరినాలోకి ప్రవేశించగానే సిన్సియర్ కోకో ఆటగాడిలా, వరూధినొచ్చినా తలతిప్పని ప్రవరాఖ్యునిలా ఆదిలో ఉన్న రెండు క్యారెట్, ముక్కలు రెండు కీరాముక్కలు వడ్డించుకుని దురంతో ఎక్స్‌ప్రెస్‌లా ఎక్కడా ఆగకుండా చిట్ట చివరలో ఉన్న పెరుగన్నం – హ్యాండ్‌వాష్.

భవిష్యత్తులో బఫేలు పోయి అతిధులు కన్వేయర్ బెల్ట్‌మీద పోతూ నోర్లు తెరుస్తుంటే రోబోలు డిషెస్‌ను కొలత ప్రకారం నోట్లోనే (హైదరాబాద్ చేపమందులా) వడ్డిస్తాయేమో. మరిన్ని ఫీచెర్స్‌తో ఇలాంటి హ్యాండ్స్ ఫ్రీ బఫేతో గూళ్ళనెప్ప్పులు మటుమాయం, నీళ్ళకు నీళ్ళు ఆదా, పర్యావరణ పరిరక్షణా జరిగిపోతుంది.

రెండింటికీ పెద్ద తేడా ఏమైనా ఉందంటారా?

బడా బఫేల సీజన్లో భుజం నొప్పితో డాక్టరు దగ్గరకు పోతే రెండు వేలు ఫీజు తీసుకుని బఫేలు తగ్గించండి లేదా చిన్న చిన్న ప్లేట్లలో చాట్లు తినండని చాటుగా చాటువు చెప్పి పంపాడు. ఈ మధ్య విజయవాడలో ఒక పెళ్ళిలో కూర్చోబెట్టి సంప్రదాయంగా అరిటాకు భోజనం పెట్టారు. బఫేలతో విసిగి వేసారిపోయిన మాకు ఇలాంటి భోజనం పెట్టిన తమ్ముడు చంద్రశేఖర్, రాధిక దంపతుల్ని చూడగానే ఎంతమంచి వాడవురా ఎన్నినోళ్ళ పొగడుదురా పాట మా నోట అప్రయత్నంగా వచ్చేసింది. ఇలా వాళ్ళ ఇంట్లో అన్ని శుభకార్యాలకు అరిటాకు భోజనాలు పెట్టడం వల్లనేమో మా మిత్రుడు మంచి టెన్నిస్ ప్లెయర్, కోచ్ అరిటాకుల రాంబాబుగారి ఇంటిపేరు ‘అరిటాకుల’ అయి ఉంటుందేమో. ఈ సారి వారిని కలిసినప్ప్పుడు అడిగిచూడాలి.